KLAUZULA INFORMACYJNA

Wypełniając obowiązek prawny uregulowany zapisami art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) Dz. U. UE . L. 2016.119.1 z dnia 4 maja 2016r, dalej jako „RODO”, informujemy, że:
1. dane Administratora i Inspektora Ochrony Danych znajdują się w linku „Ochrona danych osobowych”,
2. Pana/Pani dane osobowe w postaci adresu IP, są przetwarzane w celu udostępniania strony internetowej oraz wypełnienia obowiązków prawnych spoczywających na administratorze(art.5 ust.2 RODO),
3. dane osobowe mogą być przekazywane organom państwowym, organom ochrony prawnej (Policja, Prokuratura, Sąd) lub organom samorządu terytorialnego w związku z prowadzonym postępowaniem,
4. Pana/Pani dane osobowe nie będą przekazywane do państwa trzeciego ani do organizacji międzynarodowej,
5. Pana/Pani dane osobowe będą przetwarzane wyłącznie przez okres i w zakresie niezbędnym do realizacji celu przetwarzania,
6. przysługuje Panu/Pani prawo dostępu do treści swoich danych osobowych oraz ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania lub prawo do wniesienia sprzeciwu wobec przetwarzania,
7. ma Pan/Pani prawo wniesienia skargi do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych,
8. podanie przez Pana/Panią danych osobowych jest fakultatywne (dobrowolne) w celu udostępnienia strony internetowej,
9. Pana/Pani dane osobowe nie będą podlegały zautomatyzowanym procesom podejmowania decyzji przez Administratora, w tym profilowaniu,
10. po zamknięciu okienka, do klauzuli informacyjnej masz dostęp w górnej części strony.
zapoznałem/zapoznałam się

Patron

Patron naszej szkoły - Władysław Grabski

Władysław Grabski (1874 – 1938), był wybitnym politykiem i ekonomistą oraz historykiem. Jeszcze przed wybuchem pierwszej wojny światowej pełnił funkcję posła do rosyjskiej Dumy Państwowej z ramienia Narodowej Demokracji. W 1914 roku zainicjował utworzenie w Warszawie Centralnego Komitetu Obywatelskiego, którego został wiceprezesem.
Była to organizacja powołana za zgodą władz rosyjskich do kierowania życiem społeczno-gospodarczym Królestwa Polskiego w czasie wojny. W 1918 roku został ministrem rolnictwa w gabinecie Rady Regencyjnej Józefa Śnieżyńskiego. W 1919 reprezentował państwo polskie
na konferencji pokojowej w Paryżu. W 1920 roku po raz pierwszy krótko sprawował funkcję premiera rządu polskiego. Dopiero w 1923 roku po raz drugi został premierem rządu, który wprowadził zasadnicze reformy gospodarcze w naszym kraju. W pierwszej kolejności dokonał zrównoważenia budżetu państwa tak, aby wydatki nie były większe niż dochody budżetowe. W 1924 roku powołał do życia Bank Polski, który stał się centralnym bankiem kraju, posiadającym wyłączne prawo emisji pieniądza. Następnie przeprowadził reformę walutową, polegającą na zmianie dotychczasowego pieniądza – marki polskiej, na złoty polski. Wymiany waluty dokonywał Bank Polski, żądając 1 800 000 marek za jednego złotego. Wartość złotego została skorelowana z wartością franka szwajcarskiego w złocie. W ten zasadniczy i bolesny dla społeczeństwa sposób radykalnie ograniczono inflację. Kardynalne reformy przyczyniły

się do tego, że Władysław Grabski był, coraz krytyczniej oceniany przez sfery przemysłowe i bankowe, które dążyły do przerzucenia kosztów reform rządu na robotników i chłopów.
Ci ostatni cierpieli z powodu wydłużenia dnia roboczego i obniżenia zarobków. W kraju narastała fala niezadowolenia, dlatego też 13 listopada 1925 roku, Władysław Grabski ustąpił wraz z całym swoim rządem. Poza polityką poświęcił się pracy naukowej i dydaktycznej w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Zmarł w Warszawie w 1938 roku, gdzie został pochowany.

 

Władysław Grabski - poza polityką

Wiosną 1926 Grabski w broszurze pt. Jak zażegnać największe niebezpieczeństwo, postulował polityczne "zawieszenie broni", które jego zdaniem miało doprowadzić do rozwiązania ostrych konfliktów społecznych i kryzysu politycznego. Proponował rozwiązanie parlamentu na 2 lata, utworzenie 22–24-osobowej Rady Ustawodawczej, wejście do rządu liderów skłóconych grup politycznych (Józef Piłsudski, Roman Dmowski, Wincenty Witos) oraz hipoteczne zabezpieczenie podatku majątkowego. Propozycje te nie doczekały się realizacji.

W 1926 wydał zbiór swych artykułów pt. O własnych siłach, w którym zawarł swą opinię odnośnie finansów państwa polskiego. Rok później polityk napisał książkę Dwa lata pracy
u podstaw państwowości naszej (1924–1925). W pozycji tej opisał swą działalność na stanowisku szefa rządu oraz przeprowadzone reformy. Dalsze lata życia Władysława Grabskiego
to poświęcenie się pracy naukowej w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.
Na uczelni tej utworzył zakład Polityki Ekonomicznej na Wydziale Leśnym. Zorganizował również Sekcję Agronomii Społecznej. W okresie od 1926 do 1928 był rektorem SGGW,
a w latach 1928–1929 jej prorektorem. Był członkiem i kierował wieloma towarzystwami naukowymi, prezesem Towarzystwa Ekonomistów i Statystyków Polskich (w latach 1928–1934, w okresie 1934–1938 był honorowym prezesem tej organizacji).

W 1930 ukazała się kolejna książka Grabskiego pt. Wieś i folwark. Drobne i duże gospodarstwa rolne ze stanowiska ekonomicznego, w której opisywał zalety polskich gospodarstw wiejskich, które były powszechnie krytykowane za swoją niską wydajność przez przedstawicieli polskiego ziemiaństwa, preferujących wielkie majątki ziemskie.

W 1935 opublikował książkę pt. Idea Polski. Pozycja poświęcona była postaci Józefa Piłsudskiego oraz polityce poszczególnych grup i stronnictw. W tym samym roku opublikował także Historię wsi w Polsce, składającą się z zapisu cyklu wykładów wygłoszonych
na Uniwersytecie Warszawskim w latach 1921–1922 i na SGGW. Książka zawierała opis rozwoju agrarnego na ziemiach polskich w porównaniu z sytuacją w Europie Zachodniej. Podczas kryzysu trwającego w latach 1929–1935 Władysław Grabski wielokrotnie wypowiadał
się na temat bieżącej sytuacji gospodarczej. Był autorem około 150 prac, poruszających zagadnienia ze sfery ekonomii, bankowości, nauk politycznych, agronomii społecznej, historii i socjologii wsi.

 

Pieniądz w latach międzywojennych

Podczas pierwszej wojny światowej na ziemiach polskich kursowały pieniądze rosyjskie, niemieckie, austriackie, przeważnie papierowe. Pozostały one jeszcze w obiegu w pierwszych latach po wojnie, mimo że już w 1918 roku za środek płatniczy na terenie całego odrodzonego państwa polskiego uznano markę polską. Jednakże dopiero w 1922 roku marka stała
się wyłącznym środkiem obiegowym w Polsce. Waluta ta uległa procesowi gwałtownej inflacji, ponieważ rząd puszczał w obieg pieniądze bez pokrycia w towarach i usługach dostępnych
na rynku.

Reformy skarbowe podjęte w 1924 roku przez rząd Władysława Grabskiego umożliwiły powstrzymanie inflacji, a następnie przeprowadzenie reformy walutowej. Reforma pieniężna - wprowadzenie do obiegu złotego polskiego zamiast dotychczasowej marki polskiej kosztem wysokoprocentowych pożyczek zagranicznych zabezpieczonych na państwowym monopolu tytoniowym i zapałczanym – zahamowała inflację, ale nie uzdrowiła ostatecznie gospodarki, która chronicznie cierpiała na brak kapitału inwestycyjnego. Kurs złotego określono w stosunku: 1 dolar amerykański – 5,18 złotych polskich.

Jednakże już w połowie 1925 roku pojawiła się nierównowaga w budżecie państwowym między rosnącymi wydatkami i malejącymi dochodami skarbowymi. Kurs złotego spadł i za jednego dolara płacono 12,5 złotego. To spowodowało narastającą inflację złotego, w związku z tym,
iż trzeba było emitować więcej pieniędzy na pokrycie wydatków państwowych. Znowu trzeba było sięgnąć po pożyczkę amerykańską, która ustabilizowała kurs nowej polskiej waluty. W 1927 roku udało się zahamować inflację, określając wartość złotego w stosunku do dolara amerykańskiego. Za jednego dolara płacono 8,9 złotego. Ten system pieniężny przetrwał
bez większych zmian do 1939 roku.

Zdjęcia z uroczystości nadania imienia szkole